Φαήλος


Κρανιδιώτης

Δεν μας αφορούν οι ενοχές και οι ανοχές των πολιτικών φεουδαρχών και των γόνων τους, αυτών που ντρέπονται να πουν πως είναι δεξιοί και πως δεξιός σημαίνει αυτονόητα αδιάλλακτος Ελληνας πατριώτης, υπερασπιστής της πατρώας θρησκείας, πιστός στην ελεύθερη οικονομία, τη νομιμότητα και την τάξη που διασφαλίζουν την ελευθερία.
Είμαστε πολλοί και θα ενωθούμε.
Ο λαός δεν λέει τυχαία «όλα να πάνε δεξιά».
Και θα πάνε.
Φαήλος Κρανιδιώτης

 
 
 
Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ, η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ και η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ενώνουν τις δυνάμεις τους στις επόμενες εκλογές, ώστε ο φιλελεύθερος πατριωτισμός να αποκτήσει θεσμική παρουσία στη Βουλή και να προωθήσει ουσιαστικές, δομικές μεταρρυθμίσεις.
Για εμάς, πατριωτισμός είναι η θέληση να κάνουμε την Ελλάδα μια σοβαρή χώρα, που θα σέβεται τους πολίτες της και θα παράγει αγαθά, τεχνολογία, πολιτισμό και αξιοπρέπεια. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι το φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο: χαμηλοί φόροι, πληροφορική παντού, κατάργηση της σοβιετικής αντίληψης του κεντρικού σχεδιασμού.
 
Για εμάς, η σθεναρή αντίθεση στη μετατροπή της χώρας μας σε πολυπολιτισμικό οχλοπολτό είναι υποχρέωση. Η Ελλάδα έχει εθνική ταυτότητα και εθνικές αξίες. Δεν πρόκειται να τις εκχωρήσουμε σε καμμία ομάδα πολιτικού ή θρησκευτικού φανατισμού, σε καμμία μηδενιστική αντίληψη που απεργάζεται την επιβολή ολοκληρωτισμού στη χώρα.
 
Θάνος Τζήμερος – Φαήλος Κρανιδιώτης – Κωνσταντίνος Μπογδάνος
 
 

ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ

IDENTITY and DEMOCRACY PARTY (ID)

Το Κόμμα “Ταυτότητα και Δημοκρατία”
(πρώην Κίνημα για μία Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας) είναι μια συμμαχία ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων που ιδρύθηκε το 2014.

Η πολιτική ομάδα του κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι το IDENTITY and DEMOCRACY PARTY (ID) (Ομάδα “Ταυτότητα και Δημοκρατία”)

Κάντε εγγραφή στο newsletter

Κάντε εγγραφή στο newsletter της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ για να λαμβάνετε όλες τις ενημερώσεις.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ

Με τον Φαήλο… #FailosLive

Απαλλαγή της Παιδείας από την κομματική μόλυνση και σύνδεσή της με τις ανάγκες της Αγοράς.

Απαλλαγή της Παιδείας από την κομματική μόλυνση και σύνδεσή της με τις ανάγκες της Αγοράς.

Απόσυρση του κράτους από τον ρόλο του επιχειρηματία

Δημόσιο αγαθό είναι αυτό που προσφέρεται από το Δημόσιο, με χρήματα του φορολογούμενου, όχι αυτό που παράγεται από κρατικές επιχειρήσεις, το οποίο πάντα κοστίζει...

Καθιέρωση παντού, στο Δημόσιο, της σχέσης κόστους-αποτελέσματος

Καθιέρωση παντού, στο Δημόσιο, της σχέσης κόστους-αποτελέσματος. Συνεχή αξιολόγηση δομών και ανθρώπων και σύνδεση αμοιβών με απόδοση, απολύοντας τους επίορκους ή ανεπαρκείς.

Κατάργηση του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού

Κατάργηση του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού, που έχει μετατραπεί σε κράτος εν κράτει και σε καρκίνωμα της δημόσιας ζωής.

Αποκλεισμό από το πολιτικό σύστημα

Αποκλεισμό από το πολιτικό σύστημα κάθε κόμματος, που διακηρύσσει και απεργάζεται την επιβολή δικτατορίας –“κόκκινης”, “μαύρης” ή οποιασδήποτε άλλης “απόχρωσης”.

Πάταξη της θεσμικής ανομίας της Αριστεράς

Πάταξη της θεσμικής ανομίας της Αριστεράς: της αντίληψης, ότι ο αυτόκλητος ρόλος του “λαϊκού επαναστάτη” σε θέτει υπεράνω του νόμου.

Δημιουργία ψηφιακού Δημοσίου

Δημιουργία ψηφιακού Δημοσίου, με ψηφιακή λογική στον σχεδιασμό του. Σήμερα απλώς ψηφιοποιούμε τη γραφειοκρατία.

Απλό και σταθερό φορολογικό νόμο

Απλό και σταθερό φορολογικό νόμο, χωρίς υποπεριπτώσεις και ανθυποπεριπτώσεις, δόλιες απαλλαγές και φαύλες επιδοτήσεις, που ευνοούν το πελατειακό αλισβερίσι και αποθαρρύνουν τους σοβαρούς επενδυτές.

Χαμηλή, γραμμική (flat tax) φορολογία

Χαμηλή, γραμμική (flat tax) φορολογία, μόνο σε υπαρκτά εισοδήματα, όχι σε τεκμαρτά ή μελλοντικά, με όλα τα έξοδα να αναγνωρίζονται και να εκπίπτουν από...

Απαλλαγή της Οικονομίας από τον βρόχο του κρατισμού

Το κράτος είναι επόπτης της οικονομικής δραστηριότητας, όχι σχεδιαστής η πάτρωνάς της, ούτε – το χειρότερο – ανταγωνιστής της.

Σθεναρή στάση απέναντι στην τουρκική βουλιμία

Ο ενδοτισμός, που βαφτίζεται “διάθεση διαλόγου”, αποθρασύνει τον “σουλτάνο” και ανοίγει την όρεξή του. Ο μόνος τρόπος αποφυγής του πολέμου είναι να καταλάβει ο αντίπαλος...

Προστασία της εθνικής μας ταυτότητας από την ισλαμική εισβολή

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, κράτος, που υφίσταται εισβολή, χρηματοδοτεί τον εισβολέα και θέτει τις Ένοπλες Δυνάμεις στην υπηρεσία του. Ο παρανόμως εισερχόμενος...

Κάθε Τετάρτη στις 22:00 στο YouTube

Πρόσφατες παρουσίες στα ΜΜΕ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η κρίση της χώρας είναι πρωτίστως ηθική. Ζούμε, εδώ και δεκαετίες, σε ένα σύστημα αντεστραμμένων αξιών, στο οποίο όλα τα μεγέθη σταθμίζονται με βάση το πολιτικό κόστος και η εφαρμογή αλλά και η ψήφιση των νόμων εξαρτώνται από το κομματικό συμφέρον.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, γενικευμένης θεσμικής ανομίας, όλες οι άλλες κρίσεις (οικονομική, πολιτισμική, κοινωνική, διοικητική) είναι φυσική νομοτέλεια.

Το πολιτικό προσωπικό της Χώρας, αποτελούμενο από καριερίστες πολιτικούς, χωρίς εργασιακή εμπειρία στην πραγματική Οικονομία, παιδιά του “κομματικού σωλήνα”, διαδρομιστές των κομματικών γραφείων και “ηγέτες” κληρονομικώ δικαιώματι, αποδεικνύεται ανεπαρκές, για να αντιμετωπίσει την παρακμή, στην οποία το ίδιο συνετέλεσε.

Όσοι συμμετέχουμε σ’ αυτήν την πρωτοβουλία (κόμματα, δεξαμενές σκέψεις, κοινωνικοί φορείς, ανεξάρτητοι πολίτες), συμφωνούμε στο ότι η χώρα είναι σαν ένα κτήριο που έχει πληγεί στον φέροντα οργανισμό του.
Αν δεν αποκατασταθεί η στατική του επάρκεια, αν δεν ενισχυθούν τα θεμέλια και οι κολόνες, όσα “μερεμέτια” κι αν γίνουν, δεν πρόκειται να το στηρίξουν. Πυλώνες κάθε έθνους είναι οι αξίες του. Θέλουμε να συμβάλουμε στην αποκατάστασή τους.

 

Εθνική ταυτότητα
Πρόκειται για την πιο συκοφαντημένη έννοια της Μεταπολίτευσης.
Έχει ταυτιστεί με τον μισαλλόδοξο εθνικισμό, με την ακροδεξιά, με την προγονολατρεία.
Όμως, η εθνική ταυτότητα είναι το στοιχείο που προσδίδει “στίγμα” στην ύπαρξή μας και την κάνει αναγνωρίσιμη στον υπόλοιπο κόσμο.
Το να έχεις συνείδηση της ιστορικής σου συνέχειας, το να αισθάνεσαι φορέας πολιτισμού αιώνων δεν είναι οπισθοδρομισμός. Αντιθέτως, είναι εφαλτήριο προόδου –ατομικής και κοινωνικής– είναι η κατάθεσή μας στην “τράπεζα” του μέλλοντος.

 

Φιλοπατρία
Τον όρκο των Αθηναίων Εφήβων, «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω», δεν τον αντιλαμβανόμαστε μόνο στη γεωγραφική του διάσταση.
Η πατρίδα “ελαττώνεται”, όταν ο πληθυσμός της φθίνει, όταν το ΑΕΠ της συρρικνώνεται, όταν τα καλύτερα μυαλά της αναζητούν αλλού προοπτική ευημερίας, όταν το “ειδικό βάρος” της στη γεωπολιτική σκακιέρα μειώνεται, όταν εξαρτάται από δανεικά, για να λειτουργήσει, όταν δεν μπορεί να είναι «σεβαστή εις τους φίλους και τρομερά διά τους εχθρούς».

Θέλουμε η χώρα μας να αποκτήσει ξανά υγεία: πολιτική και κοινωνική.
Στον σύγχρονο κόσμο, το υπόβαθρο, για να γίνει αυτό, είναι – είτε μας αρέσει είτε όχι – η Οικονομία.
Όταν είσαι “με απλωμένο το χέρι” στα οικονομικά θέματα, θα είσαι και “με την πλάτη στον τοίχο” στα εθνικά.

 

Ευρωπαϊκή ταυτότητα
Δεν είμαστε φιλοευρωπαίοι. Είμαστε Ευρωπαίοι. Η Ελλάδα ανήκει γεωγραφικά, ιστορικά και πολιτισμικά σε αυτήν την ομάδα εθνών, και δεν μπορεί “να λύσει τους κάβους και να σαλπάρει για αλλού”. Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει, αυτήν την περίοδο. Όμως, έχουμε μόνο μία επιλογή: να εργαστούμε για τη λύση τους, μαζί με τους λαούς της Ευρώπης.

 

Ευρωσκεπτικισμός
Ακόμα μια συκοφαντημένη και παρεξηγημένη έννοια. Δεν πρόκειται για άρνηση της Ευρώπης, αλλά για έναν γόνιμο προβληματισμό, πάνω στην πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Θεωρούμε ότι η Ε.Ε. κάνει τερατώδη λάθη: στην εισβολή του Ισλάμ, την οποία ονομάζουμε, κατ’ ευφημισμόν, “μεταναστευτικό”, στην υιοθέτηση του μεταμοντέρνου φασισμού της πολιτικής ορθότητας, στον κεντρικό σχεδιασμό πολλών τομέων της Οικονομίας, στη διόγκωση της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, στην αδυναμία της να οραματιστεί ένα σαφές πλαίσιο λειτουργίας, γοητευτικό για τους λαούς της.

Από την άλλη, η Ε.Ε. έχει εξασφαλίσει 70 χρόνια ειρήνης, ελευθερία διακίνησης ανθρώπων, προϊόντων και ιδεών, και ένα βιοτικό επίπεδο για τους πολίτες της, από τα υψηλότερα στον κόσμο. Η συνέχεια της Ε.Ε. δεν είναι ένα προκατασκευασμένο σενάριο.
Η Ε.Ε. είναι ένα πείραμα εν εξελίξει. Την ιστορία της την γράφουν οι λαοί της, άρα και εμείς. Προτιμούμε να ανήκουμε στην ομάδα των συγγραφέων, παρά των αναγνωστών.

 

Ελευθερία – Ευθύνη
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Στην Ελλάδα μιλάμε μόνο για ελευθερία, ξεχνώντας την αντίστοιχη ευθύνη.
Ο ανεύθυνος πολίτης, που έχει με την Πολιτεία μια μόνιμη σχέση επαναστατημένου εφήβου, υπήρξε “προϊόν”, που διαμόρφωσε η μεταπολιτευτική “Παιδεία”, σύμφωνα με την οποία επιτρέπονται τα πάντα, ενώ οι υποχρεώσεις των εμπλεκομένων είναι ανύπαρκτες.

 

Δημιουργικότητα
Οι Έλληνες, για χιλιάδες χρόνια, ήταν πρωτοπόροι στις τέχνες και στις επιστήμες. Μεγαλούργησαν δημιουργώντας.
Όμως, η δημιουργικότητα θέλει το κατάλληλο περιβάλλον, για να ανθίσει.

Οι λόγοι, που η χώρα σήμερα δεν παράγει σχεδόν τίποτε και οι δημιουργικοί Έλληνες μεταναστεύουν,
είναι:

α) το πολιτικό σύστημα
β) η δημόσια διοίκηση και
γ) η κυρίαρχη αριστερόστροφη αντιεπιχειρηματική κουλτούρα.

Πρόκειται για έναν “τοξικό” συνδυασμό, που ποινικοποιεί την επιτυχία, δαιμονοποιεί τον πλούτο, υπονομεύει την καινοτομία και θέτει αναρίθμητα κρατικά εμπόδια, σε κάθε δημιουργική προσπάθεια.
Ταυτόχρονα, προβάλλει το πρότυπο του δικαιωματιστή, που συνεχώς διεκδικεί μερίδιο από τα εισοδήματα των άλλων και ποτέ δεν ικανοποιείται.

 

Εργασία
Ένας αυτονόητος κανόνας, για χιλιάδες χρόνια εξέλιξης της ανθρωπότητας, πρέπει, δυστυχώς, να υποστηριχθεί με επιχειρήματα: η εργασία είναι ο μόνος τρόπος προσωπικής και εθνικής ευημερίας.
Η εργασία δεν είναι δικαίωμα, όπως ανοήτως αναφέρεται στο Σύνταγμα. Είναι δυνατότητα. Κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να σου προσφέρει εργασία – ούτε το κράτος.

Το κράτος διαχειρίζεται χρήματα των φορολογουμένων και η αποστολή του είναι να παρέχει στους πολίτες του υπηρεσίες με την καλύτερη δυνατή ποιότητα και με το χαμηλότερο δυνατόν κόστος, όχι να προσλαμβάνει, ως φιλανθρωπικό σωματείο, στρατιές πολιτών, συνήθως φίλων του κυβερνώντος κόμματος.

Όμως, οφείλει να διασφαλίζει σε κάθε πολίτη τη δυνατότητα να εργαστεί και να προκόψει, είτε ως εργοδοτούμενος είτε ως εργοδότης, θεσπίζοντας ένα σταθερό νομικό και φορολογικό πλαίσιο, με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές και διευκόλυνση του επιχειρείν, έτσι ώστε το ρίσκο να ανταμείβεται και η χώρα μας να ανταγωνίζεται, επί ίσοις όροις, τις υπόλοιπες χώρες, καθώς, σε μια παγκοσμιοποιημένη Οικονομία, οι επενδυτές προτιμούν τον φιλικότερο γι’ αυτούς προορισμό.

 

Αξιοκρατία
Αξιοκρατία στον ιδιωτικό τομέα είναι να τηρούνται οι όροι του υγιούς ανταγωνισμού, ώστε οι καλύτεροι, οι ικανότεροι, οι παραγωγικότεροι, να δίνουν τον ρυθμό στην Αγορά. Σήμερα, τον δίνουν οι διαπλεκόμενοι με το Δημόσιο.
Αξιοκρατία στον δημόσιο τομέα είναι κάθε δημόσιος λειτουργός να κρίνεται βάσει στόχων, και οι απολαβές και η εξέλιξή του να εξαρτώνται από την επίτευξή τους.

Ο πολύ ικανός να αμείβεται ανάλογα, να προάγεται και να αναλαμβάνει υπεύθυνες θέσεις, ο μέτριος να βελτιώνεται και ο αδιάφορος να απολύεται. Δεν έχει καμία υποχρέωση ο φορολογούμενος να μισθοδοτεί εκ του υστερήματός του στρατιές αέργων, επειδή κάποτε τα κόμματα τους διόρισαν σε θέσεις αργομισθίας.

 

Δικαιοσύνη
Και μόνο το ότι μια υπόθεση, για να τελεσιδικήσει, στη χώρα μας χρειάζεται πάνω από 10 χρόνια, συνιστά «αρνησιδικία». Ουσιαστικά, η Δικαιοσύνη έχει καταργηθεί. Η μικρή παραβατικότητα, η οποία ταλαιπωρεί την καθημερινότητα του πολίτη, είναι αδύνατον να αντιμετωπισθεί με το υπάρχον χρονοβόρο και πολυέξοδο σύστημα προσφυγής στη Δικαιοσύνη.
Η μεγάλη παραβατικότητα έχει, συχνά – ακόμα και για το κοινό έγκλημα – πολιτική κάλυψη.
Η Δικαιοσύνη είναι υποχείριο της εκτελεστικής εξουσίας, διορίζεται και ελέγχεται από αυτήν, ακυρώνοντας τον ρόλο που θα έπρεπε να έχει, ως το “ανοσοποιητικό σύστημα” μιας κοινωνίας.

 

Τάξη και ασφάλεια
Η αυτονόητη κατάκτηση των προηγμένων κοινωνιών είναι ακόμα, για την Ελλάδα, εξωτικό ζητούμενο.
Θεωρείται φυσικό το να περνάει η εφαρμογή του νόμου μέσα από πολιτικά φίλτρα, το να τίθεται υπεράνω του νόμου η κομματική ανομία, το να καταγγέλλεται ως αυταρχική συμπεριφορά η αυτονόητη υποχρέωση της Αστυνομίας να επεμβαίνει κατασταλτικά, όταν συμβαίνουν παράνομες πράξεις.

Ο πολίτης είναι απροστάτευτος στο έλεος οποιουδήποτε παρανομεί, είτε ως εγκληματίας του κοινού ποινικού κώδικα είτε ως φέρελπις “κοινωνικός επαναστάτης”. Οι ισχύοντες κανόνες εμπλοκής δένουν τα χέρια της Αστυνομίας, μετατρέποντάς την σε “σάκο του μποξ”, για μια κοινωνία που δεν έχει αντιληφθεί ότι, όταν η τάξη και η ασφάλεια διασαλεύονται, η αποκατάστασή τους συνεπάγεται τη χρήση νόμιμης βίας.

Η εγκαθίδρυση κλίματος τάξης και ασφάλειας, με μηδενική ανοχή στην παραβατικότητα, θα ανακουφίσει τον πολίτη και, ταυτόχρονα, θα δώσει νέα ώθηση στην Οικονομία, καθώς κανένας δεν επενδύει σε μια χώρα γενικευμένης και ενδημικής αναρχίας.

 

Μεταναστευτικό
Δεν πρόκειται για μετανάστευση αλλά για εισβολή. Ελάχιστοι είναι όσοι προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές. Αυτοί, οι πραγματικοί πρόσφυγες, ζητούν προσωρινά καταφύγιο, μέχρι να αποκατασταθεί η ειρήνη στην περιοχή τους, για να επιστρέψουν στις εστίες τους. Οι περισσότεροι, που μπαίνουν παράνομα στη χώρα, είναι οικονομικοί τυχοδιώκτες ή συνειδητοί φορείς του ισλαμικού ιμπεριαλισμού, μέσω της μετανάστευσης, που, με το προκάλυμμα της θρησκείας, επιχειρεί να αλώσει την Ευρώπη εκ των έσω.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να αποκρούσει την εισβολή, την διευκολύνει. Αυτή η στάση αυξάνει τις ροές. Ακόμα κι αν επρόκειτο για τους πλέον συμβατούς με την ελληνική κοινωνία πληθυσμούς, είναι αδύνατον ένα κράτος να φιλοξενήσει και να αφομοιώσει τόσο μεγάλο αριθμό ξένων, πολλώ δε μάλλον, ένα κράτος σε κρίση και με οικονομική δυσπραγία.

Το πρόβλημα καθίσταται εφιαλτικό, καθώς το 99% των εισβολέων πιστεύουν στο Ισλάμ. Το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία. Είναι ένα κανονιστικό πλαίσιο: ένα νομικό, πολιτικό και στρατιωτικό σύστημα,
απολύτως ασύμβατο με τις ευρωπαϊκές αξίες. Δεν κινδυνεύει μόνο η κοινωνική ειρήνη αλλά η ίδια η υπόστασή μας, ως έθνος.

Ο χειρισμός του θέματος, από μέρους όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, το επιδείνωσε, διότι δημιούργησε κίνητρο σε νέα κύματα εισβολέων. Ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν είναι να πάψει να υφίσταται το κίνητρο. Δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να καταργήσουμε τα σύνορά μας. Ο νόμος για την παράνομη είσοδο εξακολουθεί να είναι σε ισχύ και πρέπει να εφαρμοστεί αμέσως.

Όποιος καταδικάζεται σε φυλάκιση για παράνομη είσοδο, είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να έχει το καθεστώς του φυλακισμένου, σε κλειστές δομές, χωρίς δικαίωμα εξόδου ή σε ακατοίκητα νησιά, έως ότου ολοκληρωθούν οι νομικές διαδικασίες απέλασής του, όσον χρόνο κι αν χρειαστούν, εκτός αν αποφασίσει να αναχωρήσει ο ίδιος οικειοθελώς.

Αίτημα ασύλου εξετάζεται μόνο, αν ο αιτών είναι πολίτης χωρών που συνορεύουν με την Ελλάδα, διότι μόνο τότε υφίσταται η έννοια του δυνητικού πρόσφυγα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, το αίτημα απορρίπτεται ασυζητητί. Το καθεστώς αυτό πρέπει να ισχύσει για όλους όσοι μπήκαν παράνομα, από το 2015 και μετά, τουλάχιστον.

Δεν θα γίνει η χώρα μας, ούτε η Ευρώπη, ισλαμικό χαλιφάτο, επειδή έτσι αποφάσισαν οι χρηματοδότες της εισβολής, είτε είναι ισλαμικά κέντρα είτε “δυτικοί” υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικής δυστοπίας.

 

Οικονομία
Ανάπτυξη και κρατισμός δεν συνδυάζονται. Το οθωμανοσοβιετικό μοντέλο του ελληνικού κράτους είναι εχθρικό προς την επιχειρηματικότητα, καθώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο του κράτους, όχι ως επόπτη της εφαρμογής των κανόνων, που διέπουν το οικονομικό παιχνίδι, αλλά ως επιχειρηματία, αντίπαλο της ιδιωτικής Οικονομίας.

Το κράτος θα πρέπει να περιορισθεί αποκλειστικά στην άσκηση των 3 εξουσιών και να εγγυάται ότι οι κανόνες θα εφαρμόζονται σε όλους, χωρίς καμία εξαίρεση ή προνομιακή μεταχείριση. Ανάμεσα στην ασυδοσία και στη διαπλοκή του ανήθικου επιχειρηματία των τριτοκοσμικών χωρών και στην ασφυξία της Οικονομίας, που προκαλεί η υπερ-ρύθμιση ενός κράτους-δυνάστη, υπάρχουν τόσα επιτυχημένα παραδείγματα, που μπορούμε να αντιγράψουμε: της Ελβετίας, της Σιγκαπούρης, της Εσθονίας, της Ν. Κορέας, ακόμα και της Ρουμανίας, που μας έχει, προ πολλού, ξεπεράσει σε ΑΕΠ και σε ρυθμό ανάπτυξης.

Για να προσελκύσει επενδυτές η χώρα μας, είτε Έλληνες είτε ξένους, θα πρέπει να βελτιωθεί σε μια σειρά δεικτών, που αποτυπώνονται στις εκθέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας και αφορούν στο σύνολο της λειτουργίας της Δημόσια Διοίκησης και του Τραπεζικού Συστήματος. Οι επενδυτές δεν έρχονται, όταν τους εκλιπαρεί ο Υπουργός Ανάπτυξης ή ο Πρωθυπουργός. Έρχονται μόνοι τους, αν διαπιστώσουν ότι έχουμε νομική σταθερότητα, λογική φορολογία, γρήγορη απονομή δικαιοσύνης, τάξη και ασφάλεια, αξιόπιστες μεταφορές, λειτουργικό τραπεζικό σύστημα, ψηφιακές υπηρεσίες, σεβασμό στην ιδιοκτησία, συνέχεια του κράτους. Εάν δεν εξυγιανθούν τα επιμέρους, το σύνολο της Οικονομίας θα καρκινοβατεί, με όσα αυτό συνεπάγεται για την εθνική μας υπόσταση.