ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ

Κάμενικ
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Προέδρου της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
Ζούμε δεκαετίες τώρα κολυμπώντας στο ψέμα και φτάσαμε μάλιστα να δηλώνουν και υποτιθέμενοι αστοί, πως το τιμούν αυτό το ψέμα. Γιατί; Διότι μετά το 1974 οι Έλληνες πλήρωναν αριστερούς σκηνοθέτες και πανεπιστημιακούς για να προβάλλουν την εκδοχή των ηττημένων για το τι έγινε στην διάρκεια της κομμουνιστικής χωριστικής ανταρσίας. Το εθνικό κράτος χρηματοδότησε κι εργοδότησε αφειδώς τους προπαγανδιστές εχθρούς του.
Οι δε γόνοι της λούμπεν κι ημιμαθούς χλιδάτης τάξης, που εν Ελλάδι υποδύεται την αστική, φορούσαν παντελόνι καμπάνα και γράφονταν μαζικά στις αριστερές φοιτητικές νεολαίες, διότι ήταν μόδα. Τεριλέν παντελόνι, μεγάλα πέτα και Άρης, Τσε κλπ. Για τους μερακλήδες και Μάο. Από το Ψυχικό και το Κολωνάκι στην ταβέρνα να τραγουδήσουν Πάνο Τζαβέλλα και πάλι πίσω.
Μια από τις μεγαλύτερες ντροπές της νεότερης Ιστορίας είναι η στάση του επίσημου μεταπολιτευτικού κράτους απέναντι στους μαχητές του Εθνικού Στρατού, που έσωσαν την Ελευθερία του Έθνους, την εδαφική του ακεραιότητα και την δημοκρατία από την προδοτική δράση του ΔΣΕ, που ούτε δημοκρατικός ήταν, ούτε και πολύ ελληνικός.


Όταν έπεφτε το Κάμενικ, μετά από τιτάνιο αγώνα των Καταδρομέων και του όλου Εθνικού Στρατού, το ποσοστό των ΣΝΟΦιτών, των σλαβόφωνων ανταρτών, ήταν πια πάνω από 70%. Διαβάστε τον «Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας», του Μαραντζίδη. Κάθε σελίδα είναι ένα καρφί στο φέρετρο του αριστερού μύθου.
Στην επιχείρηση «ΠΥΡΣΟΣ» ο Στρατός μας πολεμούσε μια δύναμη που απαρτιζόταν πλειοψηφικά από Σλάβους κομιτατζήδες. Ο λόγος, που οι σύγχρονοι μυθογράφοι της αριστεράς δεν το παραδέχονται ακόμη κι αν τους κρεμάσεις ανάποδα, είναι ευνόητος, παρ’ ότι ο ίδιος ο Φλωράκης διοικούσε μια τέτοια μονάδα. Αυτή η αλήθεια ξεβρακώνει τις ψευτοηρωϊκές αφηγήσεις. Τι σόϊ αγώνας του ελληνικού λαού ήταν αυτός που στο τέλος 7/10 των μαχητών του ήταν σλαβόφωνοι; Ήταν αγώνας, κάθε πόλεμος είναι αγώνας, του ΔΣΕ, του ΣΝΟΦ και της σταλινικής ηγεσίας τους αλλά σίγουρα όχι του ελληνικού λαού. Οι Έλληνες πλειοψηφικά ήταν από την άλλη μπάντα.
Η ζόρικη αλήθεια, που εύκολα την βρίσκεις, μόλις πετάξεις πάνω από τα γεγονότα την αριστερίστικη σαβούρα της προπαγάνδας, είναι πως η ηγεσία του ΚΚΕ και των ενόπλων στασιαστών του είχαν αποκοπεί ψυχικά από τον λαό που πλειοψηφικά πλέον ήταν εναντίον τους, λόγω:
α) των χιλιάδων φοβερών εγκλημάτων κατά αθώων που είχαν γίνει από το πρώτο αντάρτικο ως τότε, με κριτήρια πολιτικά – ταξικά, δηλαδή σκότωναν κτηματίες, δάσκαλους, παπάδες, συγγενείς χωροφυλάκων και στρατιωτικών ή καθαρά λόγω προσωπικής αντιδικίας, με πρόσχημα οτιδήποτε και
β) της θέσης του ΚΚΕ υπέρ απόσπασης της Μακεδονίας κι αυτονόμησης της και του πλήρους εναγκαλισμού του με το ΣΝΟΦ, όπου ξεπλένονταν και πολλοί κατσαπλιάδες του Ιβάν Μιχαήλοφ, συνεργάτη των SS, προσωπικού φίλου του Χίτλερ, του Χίμλερ και του Κροάτη δοσίλογου ηγέτη της Ουστάσα, Άντε Πάβελιτς.
Η μυθοπλασία της αριστεράς, κυρίως μεταπολιτευτικά, ενστάλαξε ιδίως στα μυαλά ικανού μέρους της νεολαίας, αφού οι εθνοαποδομητές πλέον κατέχουν παράνομα κι αντισυνταγματικά τα πανεπιστήμια, την φαντασιακή εικόνα πως στα βουνά με τον ΔΣΕ ήταν οι «δημοκράτες», οι παλιοί αντάρτες του ΕΛΑΣ και εν γένει οι «προοδευτικοί αντιστασιακοί» του 1941-1944, οι οποίοι βγήκαν στο κλαρί, λόγω των διώξεων από τους «μοναρχοφασίστες», και πως στην πλευρά του Εθνικού Στρατού συνωστίζονταν Ταγματασφαλίτες, δοσίλογοι κλπ. Πως εν ολίγοις από την μια ήταν οι λαϊκοί αγωνιστές για την δημοκρατία κι από την άλλοι οι μοναρχοφασίστες, τα «κωλόπαιδα της Φρειδερίκης», όπως αρέσκονταν να φωνάζουν με τα χωνιά οι σύντροφοι.
Αυτό είναι ένα σαθρό ψέμα. Η πολιτική ηγεσία του Έθνους στον αγώνα του για την συντριβή της χωριστικής ανταρσίας ήταν κυβερνήσεις με κορμό το αληθινό Κέντρο της Ιστορίας, τους Φιλελεύθερους, με Πρωθυπουργό των αγωνιστή και αλύγιστο πατριώτη, Θεμιστοκλή Σοφούλη, επαναστάτη της Σάμου και συνεργάτη του Βενιζέλου, ο οποίος μάλιστα στον Μεσοπόλεμο είχε κάνει την πρώτη ιστορικά εν Ελλάδι προσπάθεια συνεννόησης με την αριστερά (Σύμφωνο Σκλάβαινα – Σοφούλη). Ο κορμός της πολεμικής σύνθεσης των μονάδων του Εθνικού Στρατού αποτελείτο από κληρωτούς, κυρίως παιδιά εργατών, αγροτών που υπηρετούσαν την θητεία τους και οι οποίοι το 1944, όταν έφευγαν οι Γερμανοί, ήταν στην καλύτερη περίπτωση έφηβοι.
Η αλήθεια όμως, που πονάει περισσότερο τους σημερινούς προπαγανδιστές των αριστερών μύθων, είναι πως από τους γενναιότερους μαχητές κατά του ΔΣΕ ήταν οι ανανήψαντες δηλωσίες της Μακρονήσου, οι πρώην σύντροφοι τους στον ΕΛΑΣ. Όλη η αριστερή ψευδοϊστοριογραφική μυθοπλασία κάνει την πάπια γι’ αυτό το φοβερό γεγονός. Αυτοί που εξαπατήθηκαν και σύρθηκαν στους πρώτους δύο αδελφοκτόνους γύρους και υπέγραψαν την παραδοχή αυτής τους της εξαπάτησης, ήταν αυτοί που με τα όπλα που τους εμπιστεύθηκε το Έθνος συνέτριψαν πιο σκληρά τους πρώην συντρόφους τους. Αυτούς που χόρευαν «ντόπικα» μαζί με ΣΝΟΦίτες κομιτατζήδες, κι οδήγησαν χιλιάδες απαγμένα ελληνόπουλα στις κομμουνιστικές χώρες, σε μια πρωτοφανή πράξη, που μόνο οι Τούρκοι είχαν κάνει στην Ιστορία μας. Και δεν πολέμησαν γενναία από φόβο. Ο φόβος δεν δημιουργεί γενναιότητα. Πολέμησαν από ελληνική πεποίθηση. Διότι, ναι, φυσικά και στον ΕΛΑΣ μπήκαν μαζικά πλήθη αγνών πατριωτών. Και παγιδεύτηκαν στα σχέδια των Σιάντων και του Ζαχαριάδη. Κι επειδή πολλοί από αυτούς ήταν πατριώτες, είχαν βγει στο βουνό για να πολεμήσουν τους Γερμανοϊταλούς κι όχι για να σκοτώσουν τον Ψαρρό ή να σφάξουν άμαχους με …ταξικά κριτήρια. Έτσι μετά, ειδικά μετά το 1946, πολλοί από αυτούς βρέθηκαν μαζικά στην πλευρά του Εθνικού Στρατού. Επίσης υπήρξαν κι άλλοι πατριώτες, που παρέμειναν παγιδευμένοι στον ΔΣΕ, διότι η τυφλή πολλές φορές άμυνα του εθνικού κράτους στην κομμουνιστική επίθεση κι ο βαθμός της εμπλοκής τους στα γεγονότα των πρώτων γύρων του εγκλήματος, δεν τους επέτρεπε την επιστροφή στην πλευρά του Έθνους ή απλά αλλά δικαιολογημένα φοβόντουσαν για την ζωή τους.
Θα σας γράψω την επόμενη φορά την τραγική ιστορία μιας ασυνήθιστης μορφής, του Γιώργου Γιαννούλη, εφ. Αξιωματικού, πολεμιστή και τραυματία του Αλβανικού Έπους, από οικογένεια με εθνική προσφορά, γραμματέα του Φίλιππου Δραγούμη κατά τις σπουδές του στην Νομική Αθηνών, του ικανότερου Αξιωματικού των ανταρτών, που όπως πολλοί άλλοι, όχι μόνο παγιδεύτηκε αλλά και δολοφονήθηκε από τους σταλινικούς φονιάδες του Ζαχαριάδη στην τελευταία φάση της χωριστικής κομμουνιστικής ανταρσίας.
Αυτοί, οι χιλιάδες ανανήψαντες πρώην ΕΛΑΣίτες, πολλοί από αυτούς αγροτόπαιδα, αν ήθελαν ήταν πανεύκολο να αυτομολήσουν στον ΔΣΕ, μέσα στα βουνά όπου πολεμούσαν τρία χρόνια. Μετρημένοι στα δάχτυλα. Αντίθετα χιλιάδες οι αυτομολήσεις από τον ΔΣΕ προς τον Εθνικό Στρατό.
Η δύναμη των ανταρτών δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει ούτε καλά – καλά ούτε τις 30.000. Μα μόνο τόσους «δημοκράτες» είχε η Ελλάδα; Όχι. Είχε πολλούς αλλά βρίσκονταν συντριπτικά από την μεριά του Εθνικού Στρατού.
Οι δημοκράτες δεν ήταν οι αντάρτες. Οι δημοκράτες, αδέρφια, ήταν τα «κωλόπαιδα της Φρειδερίκης».
Οι αντάρτες όταν έπεφτε ο Γράμμος στις 30/8/1949 στην πλειοψηφία τους ήταν ξένοι, σλαβόφωνοι, που ήθελαν να επιβάλλουν στην χώρα σταλινική κομμουνιστική δικτατορία και να αποσπάσουν εθνικό έδαφος, την Μακεδονία, για την δημιουργία αυτόνομου κράτους.
Γι’ αυτό, όσο κι αν πονάει, το «εαμοβούλγαροι» και «κομμουνιστοσυμμορίτες», δεν ήταν απλά προπαγάνδα αλλά εύλογη κι εδραία λαϊκή πεποίθηση.
Οι στρατιώτες μας, στην συντριπτική πλειοψηφία κληρωτοί, πολεμούσαν για να αποτρέψουν αυτή την διπλή συμφορά, να γίνουμε Αλβανία και να διαμελιστεί η χώρα.
Κι κλείνοντας, μια προσωπική μαρτυρία.
Το 1993 είχα μια συγκινητική αλλά κι ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον αείμνηστο Στρατηγό Περικλή Παπαθανασίου, που ως Διοικητής της Γ΄ Μοίρας Καταδρομών πολέμησε και στην τελική μάχη συντριβής του ΔΣΕ. Μετά το νικηφόρο πέρας της μάχης, οι Λοκατζήδες του Παπαθανασίου είχαν μαζέψει και φρουρούσαν τους αιχμάλωτους αντάρτες κι αντάρτισσες σε ένα μαντρί, μια ξερολιθιά. Σε λίγο ένας Καταδρομέας, από την φρουρά των αιχμαλώτων, πήγε στον Παπαθανασίου, στάθηκε προσοχή και με έκπληκτο ύφος του είπε: «Κύριε Διοικητά, έρχεστε λίγο. Ούτε ένας από δαύτους δεν μιλάει ελληνικά….».
Δόξα και τιμή στους μαχητές του Γράμμου. Δόξα και τιμή στους υπερασπιστές της Ελευθερίας του Έθνους, της Δημοκρατίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδας.

Γραφείο Τύπου
Το Γραφείο Τύπου της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ εδρεύει στα κεντρικά γραφεία του κόμματος στην οδό Απόλλωνος 3-5, στην Αθήνα. Εκπρόσωπος Τύπου είναι ο κος Δημήτριος Γερογιάννης.